"το ποσό της δικής μας πραγματικής μιζέριας"

απόσπασμα από το άρθρο «Οικονομική και τραπεζική κρίση: οι λύσεις του Προυντόν», του Philippe Paraire (via περιοδικό "Ευτοπία")

Σύμφωνα με τον Προυντόν, η κοινωνική επανάσταση οφείλει να ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησε η Γαλλική επανάσταση, η οποία έμεινε στα λόγια (..) με άλλα λόγια η προαναγγελία της ισότητας των δικαιωμάτων δεν συνοδεύτηκε από αντίστοιχη εφαρμογή της ισότητας στην πράξη. Για τον ίδιο απουσιάζει από τη διαδικασία η επίθεση στη μηχανή παραγωγής κοινωνικής ανισότητας που βρίσκεται στην καρδιά αυτού του ιδιοκτησιακού συστήματος: τα τραπεζικά κέρδη. Αυτή η ανισότητα στην κατανομή του κεφαλαίου αποτελεί θεμέλιο του καπιταλισμού. Σε ένα άρθρο του, με ημερομηνία 20 Μαΐου του 1848, ο Προυντόν γράφει: «το ποσό της δικής μας πραγματικής μιζέριας ισοδυναμεί με το ποσό των αγαθών που μας υφαρπάζει το κεφάλαιο» («Λύση στο κοινωνικό πρόβλημα»).

Άνοια και τιμωρία

// από το Δύτη των Νιπτήρων //

Διάβαζα χτες το αρθράκι Η επιθανάτια αγωνία μιας δημοκρατίας του Heinz Richter, καθηγητή στο Μανχάιμ, από το τομίδιο Αδόλφος Χίτλερ: η άνοδος, η σφαγή, η κατάρρευση που συγκεντρώνει τρία (νομίζω) τεύχη των παλιών «Ιστορικών» της Ελευθεροτυπίας. Έπεσα πάνω στο εξής:

O Μπρίνινγκ έθεσε σε εφαρμογή τη μείωση των μισθών των δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων (…), αύξησε τις εισφορές της κοινωνικής ασφάλισης, περιέκοψε τα επιδόματα ανεργίας, περιόρισε δραστικά τις κρατικές δαπάνες, εκτός από τις στρατιωτικές, και αύξησε τη φορολογία (…) Παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό λόγω της αύξησης του αριθμού των ανέργων (…) Μια ερμηνεία θα ήταν ότι ο Μπρίνινγκ δεν ήξερε τίποτα καλύτερο (…) και συμπεριφέρθηκε σαν τον καλό οικογενειάρχη, ο οποίος, όταν δεν υπάρχει αρκετό χρήμα στο σεντούκι, κάνει οικονομία (…) Όμως, παρ’ όλες τις έρευνες, έμεινε μετέωρη η αμφιβολία: πώς ήταν δυνατόν ένας ειδικευμένος οικονομολόγος, όπως ο Μπρίνινγκ (…), να ακολουθήσει μια τόσο «ανόητη» οικονομική πολιτική, η οποία ωθούσε τη χώρα όλο και βαθύτερα στην οικονομική κρίση; (…)

Περί της ισότητας των εισοδημάτων

//Του Κορνήλιου Καστοριάδη από το βιβλίο του, "Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα"//

Για μένα, είναι σίγουρο και φανερό ότι βασική προϋπόθεση για να υπάρξει και να μπορέσει να λειτουργήσει μια σοσιαλιστική αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, είναι η απόλυτη ισότητα των μισθών και εισοδημάτων κάθε φύσης. Εννοώ ισότητα απόλυτη του οδοκαθαριστή και του πιο ειδικευμένου χειρουργού ή μηχανικού - εφ’ όσον εξακολουθούν και υπάρχουν απ’ τη μία οδοκαθαριστές κι από την άλλη χειρουργοί.
Γιατί, φυσικά, η μεταμόρφωση, ο μετασχηματισμός της κοινωνίας δεν είναι δυνατός σε πιο μακροχρόνια προοπτική παρά με το ξεπέρασμα της κρυσταλλωμένης κατανομής της εργασίας, της διαίρεσης και της αντίθεσης ανάμεσα στη χειρονακτική και στη διανοητική εργασία.