Φωτιά στο επίχρυσο κουκούλι

// του Δημοσθένη Κούτοβικ από τα Νέα // 

Έχουμε ζήσει στην Ελλάδα αρκετές πολιτικές εξεγέρσεις, μικρότερες ή μεγαλύτερες, στα εξήντα χρόνια που κύλησαν από τον εμφύλιο πόλεμο (διάστημα που συμπίπτει με την ηλικία μου, γι΄ αυτό ας μου επιτραπεί να κρίνω εφεξής και από τις προσωπικές εμπειρίες μου): τα Ιουλιανά του 1965, το Πολυτεχνείο το 1973, το κίνημα καταλήψεων του 1979, το πρωτόγνωρο ώς τότε ξέσπασμα βίας εκ των κάτω μετά τη δολοφονία του Καλτεζά το 1985. Αυτό που συνέβη όμως τον περασμένο μήνα ήταν η πρώτη κοινωνική εξέγερση. Το μαρτυρούν- αν δεν αρκούν η αίσθηση των περισσοτέρων μας και η εκτίμηση των ξένων, κατά τεκμήριο πιο ψύχραιμων παρατηρητών- η έκταση, η ένταση και η διάρκεια της διαμαρτυρίας, δυσανάλογες με την αφορμή της, το θεματικό εύρος των καινούργιων συνθημάτων που ακούστηκαν ή γράφτηκαν στους τοίχους εκείνες τις μέρες, η ποικιλία των κοινωνικών ομάδων που, αν δεν συμμετείχαν ή δεν επιδοκίμαζαν ανοιχτά, ανέχτηκαν στην αρχή ακόμα και τις τυφλές πράξεις καταστροφής με μια μάλλον ευμενή ουδετερότητα.

Κοινωνική εξέγερση σημαίνει ότι το υποκείμενό της δεν απορρίπτει απλώς την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά ότι δεν αντέχει πια να ζει σ΄ αυτήν.