αφιέρωμα: εργασία (μέρος α')

Περί ανεργίας: αληθινοί άνθρωποι ή το 99% , τα σπίτια που μένουνε κλειστά μέχρι τη λήξη του ωραρίου. Ο Κόου περιγράφει το σκηνικό της απόλυσης. Ο Reitman το κινηματογραφεί.

Περί της φύσης της εργασίας: ο Μπουκόφσκι εξηγείται, Λαφάργκ και Ναμπόκοφ κοιτούν με άλλο μάτι, ο Τσάπλιν ζει σε μοντέρνους καιρούς, ο Αρανίτσης επανεξετάζει τα βαρέα και ανθυγιεινά.

Στιγμές από το εργατικό κίνημα: ο Σπέρας και η απεργία της Σερίφου. ο Στίνας και η οργάνωση των εργατών.

Στα decks: Χαλκιάς, Noir Desir και Lennon, Κηλαηδόνης, Νεγρεπόντης,

η φωτογραφία από τον Θ. Χλιάπα

we are the 99 percent

 

Οι ιστορίες μας σε ένα blog

κι εσείς διαβάτες, διαβάτες που περνάτε

// από το Πολλαπλασιάστε την πραγματικότητα επί δύο //

1.Στις πιο λαϊκές γειτονιές βλέπεις παιδιά του Δημοτικού να γυρίζουνε μόνα τους στο δρόμο.Επιστρέφουν από το σχολείο, πάνε για ψώνια,ζητάνε καπνό για στριφτά απ' το περίπτερο ή την εφημερίδα με τις αγγελίες. Δεν είναι ότι αλητεύουν ανεξέλεγκτα. Άνεργοι είναι οι γονείς,  και ντρέπονται να βγουν πριν από τη λήξη ενός υποτιθέμενου ωραρίου έξω. Να μην τους δει κανείς γνωστός, κυρίως να μην τους ρωτήσει. Λες κι είναι όλοι συνεννοημένοι, οι ενήλικες, φροντίζουν να μη φαίνονται στη γειτονιά τα πρωινά. Κι αυτή η προσπάθεια να δείξουν ότι λείπουνε, με τα παιδιά να τριγυρνάνε έξω, είναι που τους προδίνει.Τα σπίτια μένουνε κλειστά. Υπάρχουν γειτονιές που τα παράθυρα ανοίγουν μετά τις τρεις το μεσημέρι, δήθεν ότι τότε γυρίσανε όλοι απ' τη δουλειά. Αλλού πάλι σταματήσαν και να ανοίγουνε. Σιγά σιγά, ανεπαίσθητα, μαθαίνει κανείς και στο σκοτάδι...

Βαρέα και ανθυγιεινά

// του Ευγένιου Αρανίτση //

Η κοινωνία έδειχνε κάποτε την τάση να αποσιωπά την εκδήλωση ψυχικών νοσημάτων εφόσον αυτά ήταν συνδεδεμένα με τις επιδράσεις του διαβόλου πάνω στο πνεύμα. Υπήρχε η τάση να ερμηνεύεται η πνευματική διαταραχή σαν μια ενδόμυχη εξόφληση αμαρτιών. Ετσι, οι συγγενείς και οι φίλοι, ξέροντας ότι οι αμαρτίες της ανθρωπότητας συνέκλιναν σ' έναν κοινό παρονομαστή, απέφευγαν να σκαλίζουν τις αμαρτίες των διπλανών τους, ώστε να απομακρύνουν προστατευτικά το βλέμμα της περιέργειας απ' τις δικές τους. Ιδού πώς έγινε και η Ελλάδα κράτησε το πρωτείο στις περιπτώσεις ψυχασθενών που κυκλοφορούσαν χωρίς κανείς να (ομολογεί ότι) τους θεωρεί τέτοιους, πράγμα που είχε πολύ συχνά σαν επακόλουθο την επιδείνωση της κατάστασής τους ελλείψει ιατρικής φροντίδας.
Το να είσαι τρελός ή έστω «λοξός» ήταν ντροπή.

κάποιος παλιός συνάδελφος

// από το δίσκο "Μικροαστικά" των Λ. Κηλαηδόνη, Γ. Νεγρεπόντη //

Λαφάργκ και Ναμπόκοφ στην άνω πόλη

«ας είμαστε τεμπέληδες σε όλα, εκτός από τον έρωτα, το πιοτό και την τεμπελιά», Λέσινγκ.

Μια αλλιώτικη τρέλα διακατέχει τις εργατικές τάξεις των εθνών στα οποία βασιλεύει ο καπιταλιστικός πολιτισμός. Η τρέλα αυτή συμβαδίζει με ατομικά και κοινωνικά δεινά, που δύο αιώνες τώρα, ταλαιπωρούν την δύστυχη ανθρωπότητα. Η τρέλα αυτή είναι ο έρωτας για τη δουλειά, το θανατηφόρο πάθος για τη δουλειά, που φτάνει μέχρι την εξάντληση των ζωτικών δυνάμεων του ατόμου και των απογόνων του. Αντί να καταπολεμήσουν αυτήν την διανοητική διαστροφή, παπάδες, οικονομολόγοι και ηθικολόγοι έχουν καθαγιάσει τη δουλειά. Άνθρωποι τυφλοί και στενοκέφαλοι, θέλησαν να φανούν σοφότεροι απ’ τον Θεό τους. Άνθρωποι αδύναμοι κι αξιοκαταφρόνητοι, θέλησαν ν’ αποκαταστήσουν αυτό που είχε καταραστεί ο Θεός τους. Εγώ, που δεν παριστάνω τον εγκρατή και ηθικό χριστιανό, θέτω τις κρίσεις τους υπό την κρίση του Θεού τους. Θέτω τα κηρύγματα της θρησκευτικής, οικονομικής και φιλελεύθερης ηθικής τους υπό την κρίση των συντριπτικών επιπτώσεων της εργασίας στην καπιταλιστική κοινωνία. 

το χρόνο μου

// Του Τσαρλς Μπουκόφσκι, αποσπάσματα από το βιβλίο του "Άνθρωπος για όλες τις δουλειές" //

- "Κοίτα δω", είπε η μία κοπέλα, "ξέρουμε πως νομίζεις ότι χαραμίζεσαι σε τούτη τη δουλειά".
- "Χαραμίζομαι;"
- "Ναι. Φαίνεται από τη στάση σου. Νομίζεις πως δεν το καταλάβαμε;"

Και τότε κατάλαβα για πρώτη φορά πως δεν αρκούσε το να κάνεις απλώς τη δουλειά σου, έπρεπε να παθιάζεσαι κιόλας γι'αυτήν ή τουλάχιστον να δείχνεις πως σ'ενδιαφέρει.
(...)

στο εργοστάσιο

// σκηνή από την ταινία "Modern Times" του Τσάρλι Τσάπλιν //

η απεργία της Σερίφου

// από το για μια ιστορία του αναρχικού κινήματος του ελλαδικού χώρου //

Οι μεταλλωρύχοι της Σερίφου εργάζονταν στο εσωτερικό της γης σαν σκλάβοι από το πρωί έως το βράδυ. Στο τέλος της μέρας, ο καθένας τους σήκωνε ένα βαρύ φορτίο με μετάλλευμα και το πήγαινε μια ώρα δρόμο στην πλάτη, για να το ανταλλάξει με ένα κομμάτι ψωμί. Tα μεταλλεία της Σερίφου ήσαν ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης της ίδιας γαλλικής εξορυκτικής εταιρίας που κατείχε και εκμεταλλευόταν και τα μεταλλεία Λαυρίου.
Tο 1880 ο Γερμανός Aιμίλιος Γρώμμαν, ανέλαβε νέος διευθυντής των μεταλλείων και άρχισε να τρομοκρατεί τους εργάτες, πιέζοντάς τους να εργάζονται ασταμάτητα, να βγάζουν όσο το δυνατόν περισσότερη ποσότητα μεταλλεύματος για να εξαχθεί περισσότερο σίδηρο από την υψικάμινο. Όσοι αντιστέκονταν έχαναν την εργασία τους. Tο 1912 τα μεταλλεία απέκτησαν νέο διευθυντή και διαχειριστή, τον Γεώργιο Γρώμμαν, γιο του προηγούμενου.

...οι δρόμοι έχουν αρχίσει να ξαναμιλούν

// του Άγη Στίνα , απόσπασμα από το κείμενό του, "η οργάνωση των διεθνιστών εργατών" //

Το μόνο κριτήριο για την ορθότητα και την αποτελεσματικότητα της πολιτικής μας πρέπει να είναι: αν αυτή αναπτύσσει την πρωτοβουλία, το κριτικό πνεύμα, την αυτενέργεια, την μαχητικότητα των μαζών. Αν τις βοηθάει να αποδεσμευτούν από την κηδεμονία της γραφειοκρατίας, να ενισχύσουν τις θέσεις τους, να δημιουργήσουν τα δικά τους όργανα, να απαλλαγούν από τις αυταπάτες τους, τις προλήψεις τους, τις δουλικές τους συνήθειες. Αν αποκτούν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και στη δύναμη τους.

Δεν υπάρχει τίποτε που να μας κάνει να αναθεωρήσουμε τη βασική μας εκτίμηση για την εποχή μας και τις κινητήριες δυνάμεις της. Η αποχώρηση της εργατικής τάξης των προχωρημένων χωρών από τη σκηνή δεν ήταν παρά μια προσωρινή ανάπαυλα σ' αυτό το μεγάλο κίνημα για την οριστική και ολοκληρωτική χειραφέτηση της ανθρώπινης κοινωνίας. Το προλεταριάτο αυτών των χωρών έχει ήδη αρχίσει από καιρό να ξανασηκώνεται στα πόδια του.

όλων των ειδών οι εφεδρείες

// από το "Up in the air" του Jason Reitman //

απόλυση

// του Τζόναθαν Κόου, απόσπασμα από το βιβλίο του "Τι ωραίο πλιάτσικο"

Ο Άλαν κοίταξε το ρολόι του.
-"Άκου, Χίλαρι, είμαι βέβαιος ότι δεν μπήκες στον κόπο να έρθεις ως εδώ μόνο και μόνο για να απολαύσεις τη θέα του προαυλίου μας, όσο ωραία κι αν είναι. Θα σε πείραζε να μπεις στο θέμα;"
- "Αυτή η φωτογραφία που συνόδευσε το άρθρο σου", του είπε αφηρημένα, "είχε τραβηχτεί στο γραφείο σου;"
- "Ναι".
- "Ο πίνακας που κρεμόταν στον τοίχο ήταν της Μπρίτζετ Ρίλεϊ;"
- "Ακριβώς".

Noir Desir vs Λάκης Χαλκιάς

Ιχθυόσκαλα

// από τον Radical Desire //

Νύχτα άσχημου πονόδοντου η προχθεσινή. Η επιλογή καναλιών σε μια απ' τις σπάνιες βραδιές μπροστά στην τηλεόραση αρκετά περιορισμένη. Κάποια στιγμή, κατέληξα στην δορυφορική ΕΡΤ, όπου παιζόταν η εκπομπή "Νυχτερινή βάρδια". Τίτλους επεισοδίου: "Ιχθυόσκαλα", και θέμα η ολονύχτια εργασία ενός ετερογενούς πλήθους ψαράδων, μεταφορέων κιβωτίων, καθαριστών και τεμαχιστών μεγάλων ψαριών, παγοπωλών, και εμπόρων αλιείας στην ιχθυόσκαλα στο Κερατσίνι, εργασία απαραίτητη ώστε να καταλήξουν τα ψάρια στις λαϊκές, τα σουπερμάρκετ και τα εστιατόρια της Αθήνας.

Σε μια εποχή όπου η "ανυπαρξία" ή το "τέλος" της εργατικής τάξης αποτελεί μόνιμη επωδό των συζητήσεων περί των αδιεξόδων του ταξικού αγώνα, η υπενθύμιση ότι συχνά ο δομικός ρόλος της εργατικής τάξης στην οικονομία συνίσταται στην αυτοεξαφανιζόμενη εργασία είναι σημαντική: