τα λουλούδια προσπαθούσαν πιο πολύ ν' ανθίσουν

// απόσπασμα από το βιβλίο του Τσαρλς Μπουκόφσκι, "Τοστ ζαμπόν" //

Άνοιξα την κάνουλα και το στόμα μου. Το μυρωδάτο υγρό κύλησε στο στόμα μου και το κατάπια. Έκλεισα την κάνουλα και ανασηκώθηκα. Μου 'ρχόταν να ξεράσω. "Πιες κι εσύ τώρα" είπα στον Καράφλα.
"Βεβαίως" είπε "δε φοβάμαι γω, του πούστη"
Έσκυψε κάτω απ' την κάνουλα και τράβηξε μια γερή γουλιά. Δεν θα μου την έβγαινε τώρα ένα ρετάλι! Πήγα σ' ένα άλλο βαρέλι, έσκυψα, άνοιξα την κάνουλα και τράβηξα κι εγώ μια γουλιά. Σηκώθηκα. Είχα αρχίσει να φτιάχνομαι.
"Ε, Καράφλα" είπα "μ' αρέσει".
"Ε, τότε πιες κι άλλο ρε μαλάκα".
Ξαναδοκίμασα. Ήταν καλύτερο στη γεύση τώρα. Κι εγώ ένιωθα καλύτερα.
"Είναι του πατέρα σου, όμως, Καράφλα. Δεν κάνει να το πιω όλο".
"Δεν τον νοιάζει. Το 'χει κόψει".
Δεν είχα ξανανιώσει τόσο όμορφα. Ήταν καλύτερο κι απ' τη μαλακία.

το χρόνο μου

// Του Τσαρλς Μπουκόφσκι, αποσπάσματα από το βιβλίο του "Άνθρωπος για όλες τις δουλειές" //

- "Κοίτα δω", είπε η μία κοπέλα, "ξέρουμε πως νομίζεις ότι χαραμίζεσαι σε τούτη τη δουλειά".
- "Χαραμίζομαι;"
- "Ναι. Φαίνεται από τη στάση σου. Νομίζεις πως δεν το καταλάβαμε;"

Και τότε κατάλαβα για πρώτη φορά πως δεν αρκούσε το να κάνεις απλώς τη δουλειά σου, έπρεπε να παθιάζεσαι κιόλας γι'αυτήν ή τουλάχιστον να δείχνεις πως σ'ενδιαφέρει.
(...)