να αποφύγουμε τις αδικίες της κοινωνίας και των συμβάσεών της

// απόσπασμα από το βιβλίο του Φερνάντο Πεσσόα, "Ο αναρχικός τραπεζίτης" //

Εβγαλε απο το στομα του το πουρο που ειχε σβησει και το ξαναναψε αργα. Κοιταξε το σπιρτο που εσβηνε και το αποθεσε με προσοχη στο σταχτοδοχειο. Κατοπιν σηκωσε το κεφαλι του, που το κρατουσε σκυμμενο, και ειπε:

«Ακουστε. Ειμαι γεννημα θρεμμα του λαου και της εργατικης ταξης της πολης. Οπως μπορειτε να φανταστειτε, δεν κληρονομησα τιποτα σπουδαιο, ουτε καταγωγη ουτε περιβαλλον. Το μονο που μου ελαχε ηταν μια φυσικη οξυδερκεια και μια αρκετα ισχυρη θεληση. Επροκειτο για φυσικα χαρισματα που η ταπεινη μου προελευση δεν μπορουσε να μου τα αφαιρεσει.

»Υπηρξα εργατης, δουλεψα, εζησα μια δυσκολη ζωη, οπως, εν ολιγοις, οι περισσοτεροι ανθρωποι αυτης της ταξης. Δεν λεω πως γνωρισα πραγματικα την πεινα, αλλα λιγο ελειψε. Ομως και αυτο να ειχε συμβει, δεν θα αλλαζε τιποτα σε ο,τι επακολουθησε, ουτε σ’ αυτο που προκειται να σας διηγηθω, ουτε σ’ αυτο που υπηρξε η ζωη μου, ουτε σ’ αυτο που ειμαι τωρα.

οι πιο καθησυχαστικές λέξεις στην αγγλική γλώσσα

// του Φίλιπ Ροθ, απόσπασμα από το βιβλίο του "Αμερικάνικο Ειδύλλιο" //

Πάνω από το περίγραμμα της στέγης του σπιτιού της , ο Σουηδός έβλεπε τον ορίζοντα του εμπορικού Νιούαρκ, μισό μίλι μακρύτερα κι εκείνες τις τρεις καθησυχαστικές λέξεις, τις πιο καθησυχαστικές λέξεις στην αγγλική γλώσσα, που έπεφταν σαν καταρράκτης στον ωραία διακοσμημένο βράχο, ο οποίος ήταν παλιά η καρδιά ενός κέντρου που έσφυζε από ζωή - δέκα όροφοι ύψος τα τεράστια, λευκά αυστηρά γράμματα που διακήρυτταν την οικονομική αξιοπιστία και σταθερότητα του ιδρύματος, πρόοδο, ευκαιρίες και υπερηφάνεια του πολίτη, τα ακατάλυτα γράμματα που τα διάβαζες από το κάθισμα του αεροπλάνου σου, όταν κατέβαινες από το βορρά στο διεθνές αεροδρόμιο: ΠΡΩΤΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Αυτό είχε μείνει, αυτό το ψέμα. Πρώτη. Τελευταία. ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

Φίλιπ Ροθ - Αμερικάνικο Ειδύλλιο (εκδ. Πόλις, μτφ. Τρισεύγενη Παπαϊωάννου)

λεφτά και αγάπη

// Σπύρος Καλογήρου (απόσπασμα από την ταινία "Λόλα") //

// απόσπασμα από την ταινία του Γ. Οικονομίδη, "Ψυχή στο στόμα" //

Για τον Νίκο Καρούζο

Καημένε Νίκο
τί ζωὴ ἦταν κι αὐτὴ
κατατρεγμένος ἀπὸ τοὺς Κατσιμπαλῆδες
οἱ πλούσιοι φτύναν πάνω στὴ φτώχεια σου
ὅμως ἐσὺ καλὰ ἔκανες
ἔπινες τὰ οὐζάκια σου
κι ὅλους αὐτοὺς τοὺς μούντζωνες
καὶ πρὶν νὰ φύγεις
πρόφτασες κι ἁρπάχτηκες
ἀπὸ ἕνα κάτασπρο σύννεφο
ἀπὸ ψηλὰ τώρα ἀπὸ τὸ σύννεφο αὐτὸ
κοιτάζεις
τὴν ἀθανασία σου.

Μίλτος Σαχτούρης ( via )

"το ποσό της δικής μας πραγματικής μιζέριας"

απόσπασμα από το άρθρο «Οικονομική και τραπεζική κρίση: οι λύσεις του Προυντόν», του Philippe Paraire (via περιοδικό "Ευτοπία")

Σύμφωνα με τον Προυντόν, η κοινωνική επανάσταση οφείλει να ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησε η Γαλλική επανάσταση, η οποία έμεινε στα λόγια (..) με άλλα λόγια η προαναγγελία της ισότητας των δικαιωμάτων δεν συνοδεύτηκε από αντίστοιχη εφαρμογή της ισότητας στην πράξη. Για τον ίδιο απουσιάζει από τη διαδικασία η επίθεση στη μηχανή παραγωγής κοινωνικής ανισότητας που βρίσκεται στην καρδιά αυτού του ιδιοκτησιακού συστήματος: τα τραπεζικά κέρδη. Αυτή η ανισότητα στην κατανομή του κεφαλαίου αποτελεί θεμέλιο του καπιταλισμού. Σε ένα άρθρο του, με ημερομηνία 20 Μαΐου του 1848, ο Προυντόν γράφει: «το ποσό της δικής μας πραγματικής μιζέριας ισοδυναμεί με το ποσό των αγαθών που μας υφαρπάζει το κεφάλαιο» («Λύση στο κοινωνικό πρόβλημα»).

άραγε σαν πεθάνουνε

// Όσοι έχουνε πολλά λεφτά, τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη //

"πλουτίστε"

Κορνήλιος Καστοριάδης, απόσπασμα από το βιβλίο του "Η άνοδος της ασημαντότητας"

(..) Η αποσύνθεση γίνεται φανερή κυρίως μεσ’ από την εξαφάνιση των σημασιών και το σχεδόν απόλυτο ξεθώριασμα των αξιών. Και αυτό απειλεί μακροπρόθεσμα την επιβίωση του ίδιου του συστήματος. Όταν δηλώνεται ανοιχτά, όπως γίνεται τώρα στις δυτικές κοινωνίες, ότι η μοναδική αξία είναι το χρήμα, το κέρδος, ότι το υπέρτατο ιδεώδες του κοινωνικού βίου είναι το «πλουτίστε» (και η δόξα της δήλωσης αυτής ανήκει, σ’ ότι αφορά τη Γαλλία, στους σοσιαλιστές, οι οποίοι την έκαναν μ’ έναν τρόπο που η Δεξιά δεν είχε τολμήσει να την κάνει), μπορεί να διερωτηθεί κανείς αν είναι ποτέ δυνατόν μια κοινωνία να συνεχίσει να λειτουργεί και να αναπαράγεται μονάχα σ’ αυτή τη βάση.

του Κορνήλιου Καστοριάδη - Η άνοδος της ασημαντότητας (εκδ. Ύψιλον)

Ζαμπέτας vs Άσιμος

Εγώ με τις ιδέες μου / του Νικόλα Άσιμου, τραγουδάει η Σωτηρία Λεονάρδου

ο νέος θεός μας

// σελίδα από το κόμικ "Καρλ Μαρξ: Το κεφάλαιο. Διασκευή σε μάνγκα" (εκδ. ΚΨΜ) //

πολιτική και οικονομία, μια παλιά ιστορία

του Luciano Lanza, απόσπασμα από το βιβλίο του «Πέρα από την οικονομία – μια αναρχική θεώρηση του οικονομικού ζητήματος»

(..) Συνεπώς η οικονομία παρουσιάζεται (τουλάχιστον στην αρχική της φάση) σαν μια αντιεξουσία που, σιγά – σιγά, διευρύνεται ολοένα και περισσότερο, καθώς της παραχωρούν έδαφος οι φεουδαλικοί θεσμοί. Πρόκειται για μια μακρά διαδικασία, χαρακτηριζόμενη από εναλλασσόμενες φάσεις: είναι ένας αγώνας ανάμεσα σε δύο μορφές άσκησης της εξουσίας. Το οικονομικό και το πολιτικό παρουσιάζονται συνεπώς ως φορείς δύο διαφορετικών παραδειγμάτων ελέγχου της κοινωνίας.
Αλλά αν αυτή η διαδικασία είναι μακράς διαρκείας, ολοκληρώνεται εξαιρετικά γρήγορα: μέσα σε δεκατρία χρόνια. Όταν τα γνωρίσματα της οικονομίας ενοποιούνται το 1776 από τον Άνταμ Σμιθ στο βιβλίο του Ο πλούτος των εθνών σ’ ένα θεωρητικό σώμα που όχι μόνο ερμηνεύει, εξηγεί, αλλά κυρίως χάρη σ’ αυτή τη θεωρητική ενότητα, μπορεί να προχωρήσει σε γενικεύσεις, τότε η νέα θεώρηση του κόσμου της οποίας είναι φορέας το οικονομικό, εξαπλώνεται στο εσωτερικό εκείνου του κοινωνικού κινήματος το οποίο το 1789 κατεδάφισε το ancient regime.

Xαλαρωτικό

τέχνη και χρήμα

μια φράση του Hans Richter, παρμένη από το βιβλίο

«Αφού τα μεγάλα πορτοφόλια έχουν μπει στις τέχνες για τα καλά, ας ελπίσουμε ότι οι σημερινές προσπάθειές τους να βιάσουν το καλλιτέχνη θα έχουν σαν αποτέλεσμα μια μελλοντική γενιά που δεν θα υποκύψει στην αποπλάνηση. Αν όχι, η τέχνη μπορεί να καταλήξει ένα συσκευασμένο προϊόν, με τον καλλιτέχνη στον πάγκο συσκευασίας, να πιστεύει (εξαπατημένος) ότι είναι ένα ελεύθερο άτομο»

 απόσπασμα από το βιβλίο «Enrico Baj – Paul Virilio / συζήτηση για τον τρόμο στην τέχνη»

Paul Virilio: (..) πρόκειται για ένα παραλήρημα. Αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα δεν έχουν πια αξία. Βρισκόμαστε μπροστά στην απουσία μέτρου της αξίας. Ο Warhol δεν αποτιμάται πλέον, είναι «παραληρηματικός». Η υπογραφή του είναι το έμβλημα ενός προϊόντος που συνδέεται με  υπερβολική αξία.

δείξε μου τα λεφτά!

// σκηνή από την ταινία "Jerry Maguire" του C. Crowe //

μπαχάρ*

 Κατεβάστε το σε pdf

*

Την Πέμπτη το απόγευμα βρείτε το σε κεντρικά βιβλιοπωλεία και καφέ. Έκτακτη έκδοση με τίτλο "Νεκροζώντανοι στην Ελλάδα του '11"

Υπάρχει ήδη σε πολιτεία / πρωτοπορία / εστία / εναλλακτικό βιβλιοπωλείο (θεμιστοκλέους) / Nosotros
Σε καφε: Κόκκους / υποβρύχιο / booze / nixon / Σέλας / bios / bar tessera / τραλαλα / φλοράλ  

Προς το παρόν αυτά αλλά συνεχίζουμε.



Θα μοιραστεί φυσικά, στο radiobubble, Ιπποκράτους 146, την Πέμπτη, λίγο πριν την προβολή της ταινίας Sayat Nova 2. του Ευάγγελου Κάπρου, ζεστό και φρέσκο, κατευθείαν από το τυπογραφείο.

Λέξεις, εικόνες, προσβολές, αισθήματα.

Γράφουν/φωτογραφίζουν/σκιτσάρουν οι:

Thas / Κ.Κ.Μοίρης/Πετρόπουλος/Niemandsrose/ Μόσχος/blitz/O_Kanalarhis/sraosha/radio_sociale/Jaquou Utopie/murplejane/Χνούδι/Μπούμπουκα/Κυριακόπουλος/Τριανταφύλλου/Νικολόπουλος/βυτίο

Θεματική: Δεκέμβρης 2008

Φωτιά στο επίχρυσο κουκούλι

// του Δημοσθένη Κούτοβικ από τα Νέα // 

Έχουμε ζήσει στην Ελλάδα αρκετές πολιτικές εξεγέρσεις, μικρότερες ή μεγαλύτερες, στα εξήντα χρόνια που κύλησαν από τον εμφύλιο πόλεμο (διάστημα που συμπίπτει με την ηλικία μου, γι΄ αυτό ας μου επιτραπεί να κρίνω εφεξής και από τις προσωπικές εμπειρίες μου): τα Ιουλιανά του 1965, το Πολυτεχνείο το 1973, το κίνημα καταλήψεων του 1979, το πρωτόγνωρο ώς τότε ξέσπασμα βίας εκ των κάτω μετά τη δολοφονία του Καλτεζά το 1985. Αυτό που συνέβη όμως τον περασμένο μήνα ήταν η πρώτη κοινωνική εξέγερση. Το μαρτυρούν- αν δεν αρκούν η αίσθηση των περισσοτέρων μας και η εκτίμηση των ξένων, κατά τεκμήριο πιο ψύχραιμων παρατηρητών- η έκταση, η ένταση και η διάρκεια της διαμαρτυρίας, δυσανάλογες με την αφορμή της, το θεματικό εύρος των καινούργιων συνθημάτων που ακούστηκαν ή γράφτηκαν στους τοίχους εκείνες τις μέρες, η ποικιλία των κοινωνικών ομάδων που, αν δεν συμμετείχαν ή δεν επιδοκίμαζαν ανοιχτά, ανέχτηκαν στην αρχή ακόμα και τις τυφλές πράξεις καταστροφής με μια μάλλον ευμενή ουδετερότητα.

Κοινωνική εξέγερση σημαίνει ότι το υποκείμενό της δεν απορρίπτει απλώς την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά ότι δεν αντέχει πια να ζει σ΄ αυτήν.

Προκήρυξη νέων θέσεων

// του Ευγένιου Αρανίτση από την Ελευθεροτυπία // 

Ακολουθούν οι κατηγορίες των όντων που θεωρούνται φύσει και θέσει σύμμαχοι των εξεγερμένων παιδιών. Σαν όλα τα κύματα, το ωστικό κύμα των παιδιών παρουσιάζει εγγενή χαρακτηριστικά, όπως πηγή, συχνότητα, μήκος ταλάντωσης, ένταση και αλλαγή συμπεριφοράς ανάλογα με την αγωγιμότητα των υλικών. Οι κατηγορίες που ακολουθούν υπολογίζονται ως καλοί αγωγοί του κύματος και αυτό μένει ν' αποδειχθεί:

οι φοιτητές

οι σπουδαστές

οι χουλιγκάνοι και οι τσιγγάνοι

οι απεργοί, οι εξτρεμιστές, οι παλαιοί ανιχνευτές, οι τυχοδιώκτες ταξιδευτές κι αχόρταγοι εραστές, οι αλήτες, οι απόκληροι, οι αγοραστές κατοικιών που δεν υπήρξαν ποτέ

μια συγγνώμη για τα μεμονωμένα περιστατικά

Σπασμένες βιτρίνες... τσακισμένες χαρές.

// από το επί - τόπου //

Είναι η στιγμή της παντελούς έλλειψης ανθρωπινότητας.
Όχι ανθρωπιάς.
Κάποιος μπορεί και ορίζει την κατάσταση εξαίρεσης κόβοντας και ράβοντάς τη στα μέτρα του.
Κινδύνευε η ζωή του μπάτσου λέει, από το νεαρό λέει.
Δε μπορούσε να κάνει κάτι άλλο λέει, παρά να σηκώσει το όπλο για εκφοβισμό… λέει.
Δεν ήταν αυτό, λέμε εμείς και δεν περιμένουμε καμία βαλλιστική εξέταση για να δικαιωθούμε.
Θέλουν να μας ορίσουν ως γυμνές ζωές. Λέμε.
Κι όταν νιώσουμε την παραμικρή οικειότητα με την εικόνα μας ως εκτεθειμένη, γυμνή ζωή μπροστά στις ορέξεις του κάθε μπάτσου, τότε ακριβώς θα έχουν πετύχει το στόχο τους να μας ορίσουν ως τέτοιες.
Όταν έστω και για λίγο ταυτιστούμε με τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και τρομάξουμε… όταν η μάνα μας ταυτιστει με τη μάνα του και σκιαχτει… αναλογιζόμενη πως θάβει με τα χέρια της το σπλάχνο της… τότε ακριβώς είναι η νέα προοπτική του εαυτού μας που πλέον θα μας συγκροτεί ως γυμνές ζωές.
Άλλα συναισθήματα πρέπει να κινητοποιηθούν και κινητοποιήθηκαν…
Αυτά που δεν περίμεναν… Αυτά που τελικά τους ξάφνιασαν, αφού πρώτα ξάφνιασαν εμάς τους ίδιους.

στην Πατησίων

// από το blog Αστεακές Εξεγέρσεις 2008 - 09 //

Τα Εξάρχεια είναι παντού

// άρθρο του Κώστα Ράπτη //

Μπορούμε πάντοτε να εστιάζουμε στα αποκαΐδια που γέμισαν τους δρόμους της πρωτεύουσας: αλλά τα αποκαΐδια δεν είναι σε θέση να μας πουν τίποτε και, όταν εμφανίζονται, είναι ήδη αργά.

Υπάρχουν αυτοί που μιλάνε και αυτοί που σιωπούν. Σιωπούν, μολονότι ο ρόλος τους είναι να διακινούν την πληροφορία και τον λόγο. Σιωπούν εκκωφαντικά και προφανώς ένοχα. Ποιος θα το έλεγε ότι η ελληνική τηλεόραση των αλλεπάλληλων έκτακτων δελτίων, των ζωντανών συνδέσεων για ψύλλου πήδημα, της κρυφής κάμερας ακόμα ακόμα, στην συντριπτική της πλειονότητα θα αποστερούνταν οικειοθελώς του κυριότερου όπλου της, της εικόνας και της χρονικής αμεσότητας, κρίνοντας άξια υποβαθμισμένης κάλυψης, σχεδόν καθ' όλο το πρώτο 24ωρο, μιαν είδηση (εν ψυχρώ φόνος εφήβου από αστυνομικό και κατόπιν εκτεταμένα επεισόδια) που έκανε τον γύρο του κόσμου;

σταματήστε να κοιτάτε

τί επιθυμεί ο Δεκέμβρης;

// από τον Radical Desire //


If one, settling a pillow by her head,
Should say: “That is not what I meant at all.
That is not it, at all.”
T.S. Eliot, "The Love Song of J. Alfred Prufrock"

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα. Πρόκειται για ένα φάντασμα stricto sensu. Όπως όλα τα φαντάσματα, παραμένει ανήσυχο στο βαθμό που κάτι το οποίο αφορούσε τη ζωή του παραμένει θολό και ατακτοποίητο. Όπως όλα τα φαντάσματα, παραμένει ταυτόχρονα βουβό και απαιτητικό. Όπως όλα τα φαντάσματα, μοιάζει να ζητάει κάτι, αλλά το τι ακριβώς παραμένει αινιγματικό.

Πώς μιλάμε το συμβάν

// του Νίκου Ξυδάκη // 

Ενα χρόνο ακριβώς από την περσινή νύχτα του Αγίου Νικολάου, ο Δεκέμβρης 2008 πλανάται ακόμη αδέσποτος, ακατάτακτος, ακατανόητος. «Ο Νοέμβρης ανήκει σε όλους, ο Δεκέμβρης δεν ανήκει σε κανέναν», έγραφε προσφυώς ένα πανώ στην πρόσφατη πορεία για το Πολυτεχνείο. Πράγματι, ο σκοτεινός Δεκέμβρης του 2008, ως συμβολικό και πολιτικό συμβάν, δεν διεκδικείται ευθέως από κανέναν, πλην των αντισυστημικών αριστερών και, κυρίως, των αναρχικών-αντεξουσιαστών, αλλά κι εκεί ακόμη με κρίσιμους διαφορισμούς, μεταξύ των “πολίτικος” και των ποικίλων μπάχαλων, ως προς το περιεχόμενο και το νόημα.

γράμμα απ' το μέλλον

Η επιστολή που μοίρασαν μαθητές στην κηδεία του Γρηγορόπουλου.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, “κουκουλοφόροι”, “γνωστοί-άγνωστοι”
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας. ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη “βιτρίνα”, παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε, Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ.
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες; Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.

( via )