radiobubble - blog

" Άκου, πτώμα, να μαθαίνεις.  Έτσι, έχουν τα πράγματα.  Όχι, ο καρκίνος δεν παίρνει τους καλύτερους. Ούτε το εγκεφαλικό, ούτε η κ...

Βιάστηκες, Χαφέζ. Μπορώ να σε αποκαλώ με αυτό το όνομα; Μη μου θυμώσεις. Εδώ σε έχουν καταχωρίσει ως "28χρονο, αγνώστων στοιχείων...

Οι μπουλμέδες έχουν κιτρινίσει από την πολυκαιρία και την τσιγαρίλα που πότισε την ξέστρωτη κουκέτα. Με δυσκολία κρατάνε πια τα υπολείμμα...

Πόση δύναμη κρύβουν οι γυναίκες που αγαπούμε.  Δεν είναι το δάχτυλο που χτυπά επαναληπτικά-σαν μια υπενθύμιση στο παρόν- πάνω στο ποτήρ...

φύσαγε και τότε που σκαρφαλωμένοι σε πεζούλες καμωνόμασταν πως ήμασταν φάροι στα πελάγη και συγκρουόταν το στέρνο μας με ό,τι έφερνε ο ν...

Δύο χιλιάδες διακόσιες εικοσιδύο μέρες πόνου. Δεν του αρκούν. Βρήκε ωραίο χουζούρι στο κορμί μου. Θα μείνει, λέει. Κι άλλο. Μόνο που, όσο ...

το αριστερό παπούτσι της ρόζας λούξεμπουργκ τρία στραγγαλισμένα φωνήεντα από τη φωνή του σπάις ένα ναυτικό κασκέτο από την κροστάνδη ...

Όταν έρχεται στο προσκήνιο μια αθλητική επιτυχία- καλήν ώρα όπως η χθεσινή πρόκριση της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο Παγκόσμιο Κύπελλο ...

Είσαι πέντε, παίζεις στο πάτωμα με κάτι μολυβένια στρατιωτάκια. Αυτά που πουλάνε ανά τριάδες σε συσκευασία με νάιλον πρόσοψη και χάρτινη π...

Στην αρχή, φέρανε κάτι βαριές ασήκωτες πέτρες και τις ακούμπησαν πάνω στα στήθη μας, να μην μπορούμε να γυρνάμε πλευρό τις νύχτες και να α...

Αντιγράφω τον Εδουάρδο Γκαλεάνο: " Στο Μεξικό, μια φορά το χρόνο, τη σημερινή ημέρα-στις 2 Νοέμβρη-, οι ζωντανοί προσκαλούν τους πεθ...

Ας το παραδεχτούμε. Καθείς κουβαλά το δικό του σταυρό. Μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία. Για τον εαυτό του είναι μεγάλος. Τέλος. Το ζόρι τ...

Έγραφε ο Τάσος Λειβαδίτης: " Από ένα σωρό προσωπικές σκέψεις και περιπέτειες έφτασα σ' ένα συμπέρασμα και πάνω σ' αυτό θα...

Όταν σβήνει ο ρυθμικός βηματισμός των παρελάσεων, βγαίνει χωλαίνοντας από κάποιο στενό στους μεγάλους δρόμους της πολιτείας ο ποιητής Γι...

Σήμερα, στις 5.15 ακριβώς το απόγευμα, ενός συνηθισμένου-σχεδόν καλοκαιρινού- αττικού Οκτώβρη, αισθάνθηκα αυτό που είμαι: βαθιά αναλφάβητο...

θα έχεις τα μαλλιά σου κοντό καρέ όπως η Καρίνα σε κείνη την ταινία/ θα φοράς μια μαρινιέρα /θα αφήνει ακάλυπτο τον ώμο σου/ κατά προτίμη...

4 Απριλίου: Μοτέλ Λορέιν, Μέμφις Τενεσί, στο μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου  "Έπρεπε να μαζέψω τα αίματα. Σε αυτό το βάζο. Άβολο, αλ...

" Αυτός που εις το λεωφορείον επάνω μοιάζει σαν να χαμογελά το πρόσωπό του, το έμορφο, λεπτό του πρόσωπο, δεν είν' ο Οροφέρνης ...

Θέλω να απαντήσεις ειλικρινά. Όχι σε μένα. Στον εαυτό σου. Με όλα αυτά που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, τα τελευταία χρόνια, δεν αισθά...

Τα δίκια σου έχεις, σύντροφε Λουί. Ήταν και δύσκολη η εποχή. Η 'Ελσα, πρώτα ερωτευμένη με το Μαγιακόφσκι, μετά με τον Αντρέ κι ύστερα σ...