Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

συνομιλία μ’ έναν φοροεισπράκτορα περί ποιήσεως

// του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι //

Αρχίζεις να σπρώχνεις μια λέξη στο στίχο
κι η λέξη δε μπαίνει.
Επιμένεις και σπάει.
*
Η ποίηση – ειν’ ένα ταξίδι
σ’ άγνωστη χώρα.
Η ποίηση – είναι ταυτόσημη
με την παραγωγή ραδίου.
Για μια και μόνο λέξη
λιώνεις χιλιάδες τόνους
γλωσσικό μετάλλευμα.
*
Όσο πάει αγαπώ λιγότερο
όσο πάει λιγότερο τολμώ
η πιο φρικτή απόσβεση
είναι η απόσβεση του νου και της καρδιάς 

*
Όταν ο ήλιος θ’ ανατείλει
σαν καλοθρεμμένος κάπρος
σ’ ένα μέλλον δίχως ανάπηρους και ζητιάνους
εγώ θα ‘χω πεθάνει στην ψάθα
μαζί μ’ άλλους δυο τρεις του σιναφιού μου.
Συνάξτε από τώρα τον μεταθανάτιο ισολογισμό μου!
Το βεβαιώνω και ξέρω πως δεν πέφτω έξω:
απ’ όλους αυτούς τους σημερινούς καταφερτζήδες
αυτούς που γλείφουνε ποδιές και πλένε στα λεπτά
μονάχα εγώ θα μείνω βουτηγμένος μες στα χρέη
*
Ο ποιητής
μένει πάντοτε χρεώστης
απέναντι στον κόσμο.
Πληρώνει πάντα τόκους και υπερημερίες
για τον πόνο των ανθρώπων.
Μένω χρεώστης
απέναντι στη φωτοχυσία του Μπροντγουέυ
απέναντι σε σας, σύννεφα της Βαγδάτης
απέναντι στον Κόκκινο Στρατό, στις βυσσινιές της Ιαπωνίας
που δεν πρόφτασα ως τώρα να τις τραγουδήσω.

 Μτφρ. Άρης Αλεξάνδρου (από το "Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα" – Μ. Λαϊνά, εκδ. Λωτός)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου